Dadaloğlu, Çukurova’da konar göçer Türkmen toplulukları arasından yetişmiş, çağına damgasını vurmuş bir âşıktır.

Dadaloğlu göçebe âşıktır. Göçebe hayatı, Güneyde yaşayan âşıklarda kuvvetli izler bırakmıştır. 19. yüzyılda Çukurova’da Fırka-i islahiye birliği göçebe zümreleri yerleşik hayata mecbur etmesiyle konar göçerlerle yer yer çatışmalar olmuş, yeni yaşama biçimine geçmek istemeyen aşiretlerin direnmeleri âşıkların şiirlerine konu olmuştur.

Dadaloğlu’nun koçaklamalarında epik bir söyleyiş göze çarpar. O, 19 yüzyıl âşıkları içinde konar göçer Türkmen aşiretlerinin geleneksel dünyasını, törelerini yansıtan şiirleriyle etkinleşir. Âşık, yiğitlik, soyluluk, dayanışma gibi değerlerin değişmeğe başladığı bir çağda bu değerleri savunan bir aşiret âşığı olarak öne çıkar.

Dadaloğlu’nun şiirlerinde zorunlu iskânı kabullenememe ve toprağa bağlı yaşama uyum gösterememe iki önemli olgudur. Kavga şiirlerindeki epik söyleyiş, iskân sonrası şiirlerde yerini lirizme ve bazen de duygusal bir içlenmeye bırakır.

Dadaloğlu içinde yaşadığı toplumun sözcüsü olmuş, göçebe yaşamın doğal söyleyiş biçimiyle lirizmi yakalamış kendisinden sonra gelen âşıkları etkileyerek Çukurova âşık şiirinde gelenek oluşturmuştur.

Yiğitleme

Kalktı göç eyledi Avşar elleri

Ağır ağır giden eller bizimdir

Arap atlar yakın eder ırağı

Yüce dağdan aşan yollar bizimdir

Belimizde kılıcımız kirmani

Taşı deler mızrağımın temreni

Hakkımızda devlet etmiş fermanı

Ferman padişahın dağlar bizimdir

Dadaloğlu’m yarın kavga kurulur

Öter tüfek davlumbazlar vurulur

Nice koç yiğitler yere serilir

Ölen ölür kalan sağlar bizimdir

Dadaloğlu

 Ağıt

Can evimden vurdu felek neyleyim

Ben ağlarım çelik teller iniler

Ben almadım toprak aldı koynuna

Yarim diyen bülbül diller iniler

Doya doya meh cemalin görmedim

Saçlarını çözüp çözüp örmedim

Bir gececik sefasını sürmedim

Sarmadığım ince teller iniler

Kara olur okçuların yoncası

Görülmemiş bu dünyada buncası

Açılmadan kopup düştü goncası

Bahar ağlar açan güller iniler

Gider oldum Avşar ili yoluna

Bakmam gayrı bu diyarın gülüne

Karaları taksın çapar koluna

Yağız atlı nice kollar iniler

Varayım da mezarına varayım

Baş ucunda el kavşurup durayım

Bıktın mıydı benden deyip sorayım

Mezarına giden yollar iniler

Yürü bre Dadaloğlu’m yürü git

Dertli dertli Çukurova yolunu tut

Bunda suçun varsa Hakka tevbe et

De ki gayrı bizim iller iniler

Dadaloğlu

Kaynak: Prof. Dr. Erman Artun
Çukurova Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi
Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim Üyesi.

Osmanlı, gide gide küçülmekte toprak kaybetmektedir. Saray denilen canavara para gerekli tüketmek için. Avrupa'dan su kesilmiştir. Geriye içerde ki Türkmenler akla gelir. Türkmenler zorla uygun olmayan koşullarda bir yaşama zorlanmalı. Sayıları bilinmeli ve bol bol zorla vergi alınmalıdır. İ SKAN. Osmanlıların zora dayalıolarak yapacakları bu iskana Avşarlar karşı gelirler. Şavaşlar olur. Çakmaklı tüfekler, yalım yalım yanan kılıçlarkonuşur. Avşarların Koca Dadaloğlu dedesi bu gerçeği anlatmaktadır.

OSMANLI'ya AMANMI
Ilgıt ılgıt seher yeli esiyor,
Gavur dağlarının başı dumanlı,
Gönül binmiş aşk atına aşıyor,
Bire beyler cununluğun zamanmı.

Aşşağıdan iskan evi gelince
Sararıp ta gül benzimiz solunca,
Malım mülküm seyfi gözlüm kalınca,
Kaypak Osmanlı'lar size amanmı

Aşağıda iskan evi geliyor,
Bezirganlar koç yiğite gülüyor,
Kitabın dediği günler oluyor,
Yoksa devir döndü ahir zamanmı.

Aşağıdan akça sığın ötünce
Katar başı mayaların sökünce,
Şahtan Ferman Türkmen eli göçünce
Dahada hey Osmanlı'ya amanmı.

Dadaloğlum sevdası var başında,
Gündüz hayalimde,gece düşümde,
Alışkan tüfekle dağlar başında
Azrailden başkasına amanmı DADALOĞLU.

Cünunluk: Delilik

Cünunluk: Delilik

avsardunyasi@hotmail.com

21.09.2008